Najsłynniejsi piłkarze SKS

 

SPIS ALFABETYCZNY - Wybierz interesujące Cię nazwisko

Bledzewski Andrzej
Burzyński Stanisław
Czyżniewski Andrzej
Dubicki Daniel
Jaskulski Dariusz
Korynt Tomasz
Kotas Jarosław
Nowacki Zbigniew
Pieszko Jan
Puszkarz Zdzisław
Rozborski Zdzisław
Rzepka Piotr
Tandecki Waldemar
Walczak Adam
Zgutczyński Andrzej
 
 
Andrzej Bledzewski (ur. 2.07.1977 w Gdyni)

                                         

Jest drugim i, jak dotąd, ostatnim, wychowankiem SKS, który przywdział reprezentacyjny trykot. Jego przygoda z kadrą narodową była niecodzienna, gdyż ograniczyła się do kilkudziesięciosekundowego występu przeciwko Irlandii Płn. (4:1 w Limassol w lutym 2002). W 89 min zastąpił R. Majdana i... dokończył grę bez straty gola. Było jednak oczywiste, że „Bledza” ma nikłe szanse na udział w zbliżającym się mundialu w Azji. Wówczas Andrzej był bramkarzem Górnika Zabrze, w którym spędził pięć i pół roku (1997-2002, 142 mecze w ekstraklasie, finał Pucharu Polski w 2001 r.).
Z Zabrza przeniósł się do Szczakowianki Jaworzno (13 gier w ekstraklasie), stamtąd do Górnika Łęczna (37). Latem 2006 podpisał kontrakt z mistrzem Malty, Birkirkara FC (20). Był pierwszym Polakiem w lidze maltańskiej (najpierw Superpuchar, następnie trzecie miejsce). Po roku wrócił do kraju i rodzinnej Gdyni. Na cztery lata związał się z Arką (21), w której spotkał swojego kuzyna, G. Nicińskiego. Wiosnę 2011 spędził w poznańskiej Warcie, skąd trafił do Miedzi Legnica, gdzie broni do dziś. 
Fani Bałtyku pamiętają go przede wszystkim jako wielce utalentowanego nastolatka, który w 1993 r. w Turcji, będąc pierwszym bramkarzem reprezentacji, został mistrzem Europy U-16, a kilka miesięcy później w Japonii był czwarty na MŚ U-17. Regularnie otrzymywał powoływania do młodzieżówki i kadry olimpijskiej. W II-ligowym Bałtyku zadebiutował przed 17. urodzinami w ostatniej kolejce sezonu 2003/04 (2:2 z Naprzodem Rydułtowy). Przez dwa lata rozegrał na zapleczu ekstraklasy 54 spotkania. Po spadku trafił do II-ligowej Polonii Bytom, rok później był już górnikiem
(aktualizacja: 17.01.2015) 

powrót do spisu


Stanisław Burzyński  (ur. 19.10.1948 w Gdańsku)

                                      

Był zawodnikiem Bałtyku od początku 1982 r. do końca sezonu 1982/83 i rozegrał w naszych barwach 21 spotkań w ekstraklasie. Prawdopodobnie najlepszy golkiper z grona tych, którzy strzegli bramki SKS w całej jego historii. Podobnie jak T. Korynt - wychowanek Lechii Gdańsk, ale postać legendarna dla kibiców Arki Gdynia (28). Z żółto-niebieskimi awansował do ekstraklasy w 1974 r. W tym samym roku wygrał plebiscyt "Głosu Wybrzeża" na Piłkarza Roku. 
W drugiej połowie lat 70. XX wieku należał do elity krajowych bramkarzy (2A w 1976 r.). Z Widzewem Łódź (133) trzykrotny wicemistrz Polski. Zdobywca prestiżowych Złotych Butów katowickiego „Sportu” w 1979 r. W lutym 1980, u szczytu kariery, był sprawcą wypadku samochodowego. W efekcie wrócił na boisko po dwóch latach - po transferze do Bałtyku. Latem 1983 wrócił na krótko do Arki. 
Zginął śmiercią samobójczą 5 listopada 1991 r. w Gdyni. 


powrót do spisu


Andrzej Czyżniewski (ur. 28.09.1953 w Toruniu)

                                       

Strzegł bramki Bałtyku od wiosny 1983 do momentu pierwszego spadku z krajowej elity (1986). Jesienią 1986 w II lidze przegrał rywalizację z ocierającym się o kadrę narodową G. Stenclem (1A z Irlandią w Dublinie w 1988 r.) i zimą wyjechał do USA. Łącznie zaliczył 95 występów w ekstraklasie plus 47 w barwach Arki Gdynia (1976-1982), z której przybył do Redłowa w ramach wymiany za napastnika W. Cirkowskiego. Wychowanek Pomorzanina Toruń. 
W latach 90. XX wieku należał do elity arbitrów (59 zawodów w ekstraklasie), był laureatem Kryształowego Gwizdka, rankingu "Przeglądu Sportowego". 
Za kadencji selekcjonera J. Wójcika (1997-99) pracował z reprezentacyjnymi bramkarzami. W 1999 r. wrócił do Arki jako członek zarządu. Od 2002 r. trener bramkarzy w Amice Wronki, następnie w cypryjskim Anorthosis Famagusta. Budował sieć skautingu w Lechu Poznań, w latach 2009-12 ponownie w Arce - w roli dyrektora sportowego.  
Zmarł 9 lipca 2013 r. 
Wiosną 2006 r. cztery występy ligowe w Bałtyku zaliczył jego syn, Maciej.
 

powrót do spisu



Daniel Dubicki (ur. 25.05.1975 w Pucku)

                                        
                             Daniel Dubicki w towarzystwie trenera K. Szkody (z lewej) i A. Godlewskiego 

Zadebiutował w II-ligowym Bałtyku, gdy miał zaledwie 16 lat i 5 miesięcy, a krótko po 17. urodzinach stał się sprawcą cudu w Oławie (1:0 z Moto Jelczem w ostatniej kolejce sezonu 1991/92). Do listopada 1994 rozegrał w biało-niebieskich barwach 74 mecze i strzelił 10 goli (II liga), po czym - wbrew woli działaczy, a do spółki z M. Biskupem - zapragnął przejść do Łódzkiego KS (82/14), co mu się ostatecznie udało. 
Na półmetku sezonu 1997/98 był bohaterem rekordowego transferu (14 miliardów starych złotych) z ŁKS do Wisły Kraków (łącznie 65/9). Na finiszu rozgrywek mógł cieszyć się z... tytułu mistrza Polski wywalczonego przez łodzian i 3. miejsca Białej Gwiazdy. Z Wisłą zdobył trzy mistrzostwa (1999, 2003-04) i Puchar Polski (2003), ale w tzw. międzyczasie grał też w Ruchu Chorzów (10/0), Zagłębiu Lubin (13/5), Pogoni Szczecin (18/1 i wicemistrzostwo 2002) oraz Widzewie Łódź (11/0). Z boiskami ekstraklasy pożegnał się w 2004 r. w barwach Górnika Polkowice (9/1). 
Następnie był napastnikiem Podbeskidzia Bielsko-Biała, Kmity Zabierzów aż wreszcie w 2006 r. wrócił w rodzinne strony (Start Mrzezino w IV lidze i Orkan Rumia w III). 

powrót do spisu



Dariusz Jaskulski
(ur. 5.12.1962 w Sępólnie Krajeńskim)

                                        

Starszy brat Waldemara, 13-krotnego reprezentanta Polski, jest jednym z trzech w tym gronie - obok S. Burzyńskiego i Z. Puszkarza - który zwyciężył w plebiscycie „Głosu Wybrzeża” na Piłkarza Roku (w 1995 r. jako gracz II-ligowej Polonii Gdańsk). W Bałtyku od połowy 1985 r. do końca sezonu 1990/91, zwieńczonego powrotem do II ligi (łącznie 51 meczów i 2 gole w ekstraklasie oraz 89/11 na jej zapleczu).
Bronił barw aż 10 klubów, lecz dom – podobnie jak inni „przyjezdni” na naszej liście: A. Zgutczyński czy P. Rzepka - znalazł w Gdyni, a serce, jak zwykł mówić, zostawił w Bałtyku. Nasz klub był dla niego jednym z sześciu ekstraklasowych. Zadebiutował w krajowej elicie w 1981 r. w Arce Gdynia (11/0), a potem były jeszcze Gwardia Warszawa (17/0), Stal Stalowa Wola (32/1), Sokół Tychy (17/1) i Stomil Olsztyn (23/0).

powrót do spisu



Tomasz Korynt (ur. 27.10.1954 w Gdyni)

                                        

Syn Romana, znakomitego stopera Lechii Gdańsk i 34-krotnego reprezentanta Polski (sam zaliczył 1A), wychowanek klubu z Traugutta, w którym seryjnie zdobywał bramki w II lidze już jako nastolatek, wreszcie legenda... Arki Gdynia (135 meczów i 41 goli w ekstraklasie w latach 1977-82, zdobywca Pucharu Polski w 1978 r.).
Mimo to odegrał znaczącą rolę także w historii naszego klubu. Choćby trafiając do siatki rywali w obu spotkaniach barażowych z Piastem Gliwice (1:1 i 2:0) o awans do ekstraklasy w 1987 r. W Bałtyku: 1982-83 i 1987-89. 51 gier i 8 goli w ekstraklasie oraz 34 mecze i 9 trafień w II lidze. Pobyt w naszym klubie przedzieliły występy za granicą (Vienna FC, Limoges). W Austrii grał ponownie w latach 1989-91.   
W wieku 43 lat, już jako biznesmen, został królem strzelców pomorskiej IV ligi (34 gole w barwach Orła Choczewo). Wiosną 2009 prowadził drużynę Bałtyku do lat 19. 

powrót do spisu



Jarosław Kotas (ur. 4.04.1962 w Starogardzie Gdańskim)

                                      

Występował w Bałtyku niezbyt długo - od wiosny 1985 do listopada 1987, a zasłynął wyjazdem/ucieczką do Niemiec, skąd po kilku miesiącach nadeszła wiadomość, że podpisał kontrakt z wielkim klubem. Od 1988 r. - przez dwa lata - grał na słynnym Parkstadion, średnio dla 60 tys. fanów Schalke 04 Gelsenkirchen, wówczas klubu 2. Bundesligi (2 gole w ponad 40 grach).
Z Zagłębia Ruhry trafił do enerdowskiej Stahli Brandenburg w ostatnim przed zjednoczeniem Niemiec sezonie Oberligi. Wrócił do Polski i domu w Gdyni w 1996 r. Został grającym trenerem III-ligowej Arki Gdynia. Od tamtej pory prowadził kilka klubów w regionie (m.in. Wisła Tczew, Pogoń Lębork, Orkan Rumia, KP Starogard Gd.), również Aluminium Konin na zapleczu ekstraklasy (1999), wiosną 2003 był asystentem w ekstraklasowym Widzewie Łódź, wreszcie szkolił juniorów Bałtyku.  
Na boisku dał się poznać jako ambitny i nieustępliwy defensywny pomocnik. Na stadionie w Redłowie rozegrał 43 spotkania w ekstraklasie i zdobył 2 bramki (plus 23/5 w II lidze). 

powrót do spisu



Zbigniew Nowacki (ur. 2.01.1952 w Gdyni)

                                       

Był urodzonym snajperem, w barwach Bałtyku dwukrotnym królem strzelców II ligi (18 trafień w sezonie 1977/78 i 17 w edycji 1979/80). Zdobył 66 goli na zapleczu ekstraklasy, natomiast w samej elicie 15 bramek w 60 spotkaniach, co w ujęciu łącznym czyni go klubowym rekordzistą na szczeblu centralnym. Bez wątpienia należy do wąskiego grona wybitnych wychowanków naszego klubu, mimo że nie sięgał po laury godne jego talentu. 
W Bałtyku: 1960-69, 1971-74, 1976-80 i 1981-83. Pierwszego ligowego gola strzelił mając 16 lat, w III lidze (1968). Występy w Redłowie przerywały kolejno: wypożyczenie do Arki Gdynia (40 meczów i 14 goli jeszcze w wieku juniora, tytuł wicekróla strzelców II ligi w 1971 r.), służba wojskowa w Zawiszy Bydgoszcz oraz Legii Warszawa (12/1 w ekstraklasie) i wreszcie, w 1980 r., niespodziewany wyjazd do Chicago, ale na krótko.
Syn Romana, przedwojennego piłkarza Bałtyku i Warty Poznań. Ojciec Tomasza, który wiosną 1995, w wieku 18 lat, walnie przyczynił się do utrzymania Bałtyku w II lidze (8 goli). Mimo wspaniałego startu Tomek nie osiągnął jednak nawet promila tego, co tata. W latach 90. XX wieku Zbigniew pracował z juniorami SKS. 


powrót do spisu



Jan Pieszko (ur. 5.02.1942 w Drewienikach na Litwie)

                       
                                             Jan Pieszko w towarzystwie B. Waligóry (lato 1984)

Był piłkarzem i szkoleniowcem biało-niebieskich. Przybył do Gdyni na początku 1961 r. z Darzboru Szczecinek i – mimo młodego wieku – został najlepszym strzelcem zespołu w II–ligowym sezonie (8 trafień), m.in. wpisał się na listę strzelców w pierwszych derbach Gdyni na szczeblu centralnym (1:1 z Arką, 2.04.1961). Łącznie przez dwa lata zdobył dla Bałtyku 13 goli w II lidze, po czym upomniało się o niego wojsko (Zawisza Bydgoszcz).
Wrócił do Gdyni w 1984 r., aby pełnić u boku B. Waligóry obowiązki II trenera. Na początku 1985 r. już samodzielnie prowadził gdynian w ekstraklasie, lecz tylko do czerwca. Bałtyk ledwo utrzymał się w elicie, choć równolegle osiągnął największy sukces w Pucharze Polski (1/2 finału). Następcą Pieszki był S. Stachura
Markę znakomitego napastnika, mimo skromnego wzrostu (169 cm), Pieszko wyrobił sobie w epoce wielkiej Legii Warszawa (175 meczów i 44 gole w ekstraklasie, 14 bramek w europejskich pucharach), z którą świętował mistrzostwo Polski (1969 i 1970), Puchar Polski (1973) i grał w półfinale Pucharu Europy (1970). Na przełomie lat 80. i 90. XX wieku pracował w PZPN jako trener juniorskich reprezentacji, zaliczył również epizod jako asystent A. Strejlaua w kadrze narodowej seniorów. 

powrót do spisu


Zdzisław Puszkarz (ur. 18.02.1950 w Gdańsku)

                                
  • Zdzisław Puszkarz pierwszy z lewej w dolnym rzędzie, obok niego W. Krauze i M. Cirkowski.  
    Stoją od lewej: R. Wachełko, A. Gorząch, P. Rzepka  

Jest postacią legendarną dla kibiców Lechii Gdańsk, której barw bronił nieprzerwanie prawie do 32. roku życia. Wybitny, aczkolwiek niespełniony gracz środka pola. Jako drugoligowiec dostąpił zaszczytu debiutu w reprezentacji Polski prowadzonej przez K. Górskiego (2:1 z NRD w Halle w 1975 r.). Czterokrotnie Piłkarz Roku w plebiscycie "Głosu Wybrzeża", po raz ostatni właśnie w biało-niebieskich barwach (1982). 
W Bałtyku od początku 1982 r. do końca sezonu 1983/84, czyli akurat w okresie wielkiego come-backu biało-zielonych, od III ligi do ekstraklasy z Pucharem Polski po drodze...
W Redłowie rozegrał 66 meczów w ekstraklasie i strzelił dla naszego zespołu 10 goli. Z Gdyni wyjechał do Niemiec, grał w III-ligowym Holsten Kiel. Na początku 1987 r. wrócił do Lechii i w marcu - po skończeniu 37 lat - doczekał występu w ekstraklasie w barwach macierzystego klubu. Zakończył karierę po sezonie 1987/88 i degradacji biało-zielonych. 4 listopada 1989 r. - po meczu ligowym Bałtyku (pierwszym w historii Pomorza przy sztucznym oświetleniu) - odbył się przy Olimpijskiej benefis słynnego "Dzidka". 

powrót do spisu



Zdzisław Rozborski (ur. 28.03.1955 w Gdyni)

                                       

Jest wychowankiem Bałtyku, który zrobił karierę poza Gdynią. 10 występów w ekstraklasowym Górniku Zabrze, a następnie aż 213 gier i 34 bramki dla wielkiego Widzewa Łódź (dwa tytuły mistrzowskie, 1981-82). "Zito" należał do największych bohaterów pamiętnych potyczek z Manchesterem Utd, Juventusem czy Liverpoolem. Przy Olimpijskiej występował do 1974 r.
W wieku 19 lat był najskuteczniejszym graczem biało-niebieskich (7 trafień w edycji 1973/74 w II lidze), ale gole - jeszcze w III lidze - zaczął zdobywać już jako 16-latek! Otrzymywał powołania do reprezentacji juniorów i wzbudzał zainteresowanie krajowych potentatów. Zarząd SKS nawet zawiesił go, gdy w trakcie sezonu 1973/74 samowolnie wyjechał do Zabrza.
W 1983 r. przeszedł z Widzewa do Stade de Reims i osiadł we Francji na stałe. Zakończył karierę w AS Beaune w 1988 r. Jego starszy brat, Ryszard, również grał w Bałtyku, a mieszka w Gdyni do dziś.

powrót do spisu



Piotr Rzepka (ur. 13.09.1961 w Koszalinie)

                                 

Prawdopodobnie jest bohaterem najlepszego transferu w historii SKS. Wychowanek koszalińskiej Gwardii (debiutował w II lidze w wieku 17 lat) przeniósł się do Gdyni - gdzie mieszka do dziś - krótko po zdobyciu srebrnego medalu ME U-18 w NRD, a przed debiutem Bałtyku na boiskach ekstraklasy (1980). Do czerwca 1988 r. stał się klubowym rekordzistą pod względem liczby meczów i goli w ekstraklasie (188/22). Do tego 26 gier i 7 bramek w II lidze.
Urodzony dyrygent, świetny rozgrywający, którego pełnia talentu rozkwitła w wielkim Górniku Zabrze (42/7) i następnie we francuskim II-ligowcu, SC Bastia. 7-krotny reprezentant Polski z jednym golem (debiut: 2:0 z Japonią w Tokio w 1981 r.), do czego należy dodać kilkadziesiąt występów w kadrach juniorskich, młodzieżowych (uczestnik MŚ U-20 w Australii, 3/1) oraz olimpijskiej.
W wieku 37 lat, jako kapitan i lider II linii Arki Gdynia został wicekrólem strzelców III ligi z 27 trafieniami.
Etap szkoleniowy zainicjował w lęborskiej Pogoni (III liga) u boku E. Budziwojskiego. W 1999 r., już samodzielnie, prowadził Wisłę Tczew, a następnie Kaszuby Połchowo, Unię Tczew, Toruński KP, GKS Jastrzębie (awans na zaplecze ekstraklasy, 2007), Odrę Opole, z której 1 lipca 2009 trafił na półtora roku do najbliższego sercu Bałtyku. Od rozstania z naszym klubem pracował w Bogdance Łęczna i Arce. W listopadzie 2014 został trenerem Kotwicy Kołobrzeg. 
(aktualizacja: 17.01.2015)

powrót do spisu



Waldemar Tandecki (ur. 1.03.1946 w Gdyni)

                                                         


Uchodzi za najbardziej utalentowanego wychowanka SKS w historii, grał w reprezentacji Polski juniorów i młodzieżówce, jednak jego kariera nie była tak efektowna jak przepowiadano. Syn Bronisława, w okresie międzywojennym piłkarza francuskiego OGC Lille i ojciec Roberta, mistrza Polski U-16 w barwach Arki Gdynia, później zawodnika Bałtyku (1986-87, 1 mecz w ekstraklasie). Świetny technik, lider środka pola. Autorzy encyklopedii piłkarskiej Fuji nazwali go kondotierem z wyboru. Zbyt często zmieniał kluby. 
Z monografii SKS wynika, że zadebiutował w II-ligowym Bałtyku już w 1961 r., a na pewno pierwszego gola na zapleczu ekstraklasy zdobył jako 17-latek (4:2 ze Startem Łódź, 8.06.1963). W międzyczasie wywalczył brązowy medal MPJ (1962). W sezonie 1963/64 był najskuteczniejszym graczem Bałtyku w III lidze (11 bramek), w następnym zdążył strzelić 4 gole, po czym otrzymał „powołanie” do milicyjnej, ale i ekstraklasowej Gwardii Warszawa (36/3). Wrócił do Redłowa jesienią 1966 (4 gole w III lidze), aby na rundę rewanżową zostać wypożyczonym do II-ligowej Arki (14/2). Przez następne półtora sezonu w III lidze zdobył dla Bałtyku 19 bramek, lecz nie doczekał się awansu.
W marcu 1969 trafił do Arkonii Szczecin (II liga), stamtąd do Stali Rzeszów (I liga). W październiku 1971 znowu był w domu. Do momentu awansu do II ligi (1973) strzelił dla naszych barw kolejne 17 bramek, a w II lidze – 11.
W kwietniu 1975 przeszedł do Arki, aby pomóc jej w walce o utrzymanie w ekstraklasie, ale jego 4 trafienia w 9 występach na nic się zdały. Jednak w edycji 1975/76 miał istotny udział w powrocie Arki do elity (29/11), tyle że przez boiska ekstraklasy znowu przemknął niczym meteor (14/1).
W wieku 30 lat wyjechał do Wisły Chicago, też na krótko, bo w 1978 r. był już przy Olimpijskiej. W 1980 r. świętował historyczny awans do elity (dopisujemy mu następne 4 gole w II lidze), jednak zagrał w niej dopiero... wiosną 1982 (7/0), gdy nasz zespół bronił się przed spadkiem. Doczekał się więc występu w ekstraklasie w macierzystych barwach 21 lat po debiucie w I zespole! Niezwykła historia, tym bardziej niezwykła, że akurat 24.03.1982 Bałtyk rozgrywał przy Ejsmonda ostatnie derby Gdyni (0:0) w najwyższej klasie rozgrywkowej. 
U schyłku kariery Tandecki osiadł w Austrii, gdzie pograł jeszcze w SC Neusiedl am See i SV Langenrohr. 
Zmarł 8 grudnia 1990 r. w Linzu.


powrót do spisu



Adam Walczak (ur. 7.12.1957 w Sopocie)

                                       

Był pierwszym wychowankiem Bałtyku, który wystąpił w I reprezentacji (debiut: 2:1 z Hiszpanią w Barcelonie w 1980 r., łącznie 4 mecze). Zarazem był pięćsetnym piłkarzem w historii kadry narodowej.
Na boiskach II ligi pojawił się jako 18-latek i szybko stał się kluczowym obrońcą biało-niebieskich. Uchodzi za najlepszego stopera w historii klubu, słynął z mocnego uderzenia z dystansu (rzuty wolne!). W Bałtyku: 1970-77, 1980-85 i 1989-90 oraz jako szkoleniowiec - od lutego 1997 do października 1999 (spadek z III ligi i awans do niej).
140 meczów i 7 goli w ekstraklasie plus 74/2 w barwach Widzewa Łódź (1985-89).
W 1979 r., gdy odbywał w Bydgoszczy służbę wojskową, właśnie z jego udziałem Zawisza pozbawił gdynian awansu do ekstraklasy (pamiętne 0:0 na stadionie w Redłowie w ostatniej kolejce rozgrywek).

powrót do spisu



Andrzej Zgutczyński
(ur. 1.01.1958 w Ełku)

                                  


Jest autorem pierwszego gola biało-niebieskich w ekstraklasie i jednym z najbardziej utytułowanych graczy Bałtyku. Przede wszystkim uczestnik mundialu w Meksyku (16 minut w zwycięskim meczu z Portugalią, łącznie 5 występów w drużynie narodowej).
W barwach Górnika Zabrze dwukrotny mistrz Polski (1985-86) oraz król strzelców ekstraklasy w 1986 r. (łącznie 84/28). Grał też w innych klubach ekstraklasowych: Lechu Poznań (1/0), AJ Auxerre i, oczywiście, Bałtyku (68/21). Należał do kadry Legii Warszawa, lecz nie wystąpił w jej barwach.
Wychowanek Mazura Ełk przybył do Gdyni po epizodzie w Poznaniu i stał się jedną z twarzy najlepszego okresu "jedenastki" SKS. 
W Bałtyku trzykrotnie: 1976-78, 1979-83 i 1993-94. W II lidze zdobył dla naszego klubu 26 bramek. W okresie po Auxerre a przed ostatnim pobytem w Redłowie zakładał koszulki AS Dijon i CS Meaux we Francji oraz szwedzkiej Finnskoogi Syslaebeck. 
Po zakończeniu kariery był trenerem gdyńskiego Unisoftu w futsalowej ekstraklasie. 
Młodszy o siedem lat brat Dariusz również przywdziewał biało-niebieskie barwy. Zdążył zadebiutować krótko przed transferem Andrzeja do Zabrza w 1983 r. 

powrót do spisu